امام حسین روز پنجشنبه دوم محرم به کربلا رسید و از جمله کارهایی که کرد این بود که بخشی از اراضی آن سرزمین را به 60 هزار درهم خریداری نمود، تا جسد او و یارانش در مکان مباح دفن شود، سپس زمین ها را به خود آنها بخشید ولی شرط کرد که قبر او را به زایران حسینی نشان دهند، و از آنان تا سه روز پذیرایی کنند و ... [1]

امام حسین علیه السلام می دانست که حقیقت او، روزگار بنی امیه و بنی عباس را تاریک خواهد کرد و قبر وی مورد زیارت عاشقان ولایت قرار خواهد گرفت و از این طریق نهضت حسینی ادامه خواهد یافت و اهداف نهضت آن بزرگوار فراموش نخواهد شد.

لذا حضرت امام رضا علیه السلام می فرمایند: از جمله وظایف شیعیان در مورد امامان خود این است که قبر آنان را زیارت نمایند ... [2]

و حضرت امام باقر علیه السلام می فرمایند: به شیعیان ما برسانید که زیارت قبر حسین را فراموش ننمایند، زیرا زیارت قبر او برای هر مومنی که آن حضرت را از جانب خدا امام می داند، لازم است. [3]

و حضرت امام صادق علیه السلام می فرمایند: هر کس در صورت امکان به زیارت قبر حسین بن علی نرود و بدون زیارت او از دنیا برود، دین و ایمان او ناقص است! و چنانچه اهل بهشت باشد در کنار مومنین شایسته احساس حقارت و کمبود می نماید. [4]

با این مضمون که روایات زیادی در باب مزار آمده است، نشان می دهد که امامان شیعه در توجه دادن مردم به امام حسین علیه السلام، علاوه بر پاداش اخروی و آثار دنیوی آن، اهداف نهضت آن حضرت را بیشتر تعقیب می کردند، لذا زیارت او را واجب می دانستند! مجالس عزای او را تاکید می نمودند، گریه و ناله حتی تباکی را سفارش می فرمودند، لعن و نفرین قاتلان را لازم می دانستند و ... تا به مردم بفهمانند که حسین در راه دین کشته شده و بقای دین و ادامه سنت نبوی در شهادت آن حضرت و زنده نگه داشتن نهضت او متصور است.

«الاسلام محمدی الحدوث و حسینی البقاء»

پاداش زیارت حسین علیه السلام

زیارت ابا عبد الله الحسین آثار و برکان فراوانی دارد و جز صدیقون و شیعیان خالص دیگران نمی توانند عارفانه آن حضرت را زیارت کنند.

روزی رسول خدا حنجره ی حسین را بوسید و گریه کرد، چون از فلسفه ی آن سوال شد، او گفت: حسین جان! از محلی می بوسم که با خنجر و شمشیر می برند!

حسین پرسید: پدر جان! مگر مرا می کشند؟

پیامبر فرمود: بلی، تو و پدر و برادرت را هم می کشند.

سالار شهیدان پرسید: چه کسی ما را زیارت می کند؟

جواب داد: به زیارت من و پدر و برادر و خودت، تنها صدیقون موفق می گردند. [5]

سوال دیگری را امام حسین علیه السلام مطرح کرد و گفت: پدر جان! پاداش زائر مرقد شما چیست؟

رسول خدا فرمود: فرزند عزیزم! هر کس مرا در حیات یا پس از مرگم زیارت کند و یا همین گونه پدر و برادر و خودت را زیارت نماید، بر من وظیفه هست که روز رستاخیز به زیارت او بیایم و او را از کیفر اعمالش در دنیا نجات دهم! [6]

از این حدیث استفاده می شود که زیارت اهل بیت علیهم السلام به ویژه امام حسین علیه السلام باعث می شود که رسول خدا به سراغ زائر حسین آید و در شرایطی او را از گرفتاریهای کیفری و اخروی نجات دهد.

و حضرت رضا علیه السلام می فرمایند:

هنگامی که کسی مرقد پاک امامش را زیارت کند. همان امام در روز جزا از او شفاعت می کند.[7]

هان ای مردم! بدانید که پاداش زیارت قبر حسین علیه السلام در کربلا همانند زیارت خدا در عرش او است.[8]

و حضرت امام صادق علیه السلام در ارزش زیارت آن حضرت می فرمایند:

امام حسین علیه السلام در پیشگاه خدا، توجه خاصی به زائرش دارد و آنان را خوب می شناسد و برای آنان استرحام نموده و دعا می کند و از آباء و اجدادش می خواهد که زوار او را دعا کنند، بدین وسیله زائرین ابا عبد الله با بخشش گناه خود بر گردند! [9]

در حدیث دیگر می افزاید:

هر کس امام حسین علیه السلام را عارفانه زیارت کند، پاداش او از پاداش هزار حج و عمره مقبول بیشتر است! و گناهان او نیز بخشوده می گردد.[10]

و بالاخره در حدیث سومی ضمن مقایسه پاداش زائران بیت خدا در عرفه و زائران قبر شش گوشه حسین علیه السلام می فرمایند:

ان الله یتجلی لزوار قبر الحسین صلوات الله علیه قبل اهل العرفات و یقضی حوائجهم و یغفر ذنوبهم و یشفعهم فی مسائلهم ثم یثنی باهل عرفات فیفعل ذلک بهم. [11]

خداوند در روز عرفه نخست به زوار حسین توجه می کند و حوائج آنان را بر آورد و گناهانشان را می آمرزد و مشکلات و مسایل آنان را رفع می کند و سپس به اهل عرفات می پردازد ...

ملائکه در خدمت زایران حسینی

رسول خدا صلی الله علیه و آله می فرمایند:

من در روز محشر که همه نگران و مضطرب می باشند به سراغ زایران قبر حسین می آیم و دست آنان را گرفته و از خطر نجات می دهم... [12]

نه تنها پیامبر خدا بلکه هزاران ملک نیز چنین افرادی را هنگام آمدن به زیارت حسین استقبال نموده و موقع مراجعت بدرقه می نمایند و چنانچه کسی مریض گردد، از وی عیادت کرده و در وفات او جنازه اش را تشییع می کنند و از پیشگاه الهی برای آمرزش گناهانش طلب مغفرت می نمایند. [13]

در حدیث های دیگری در این زمینه می فرمایند:

روز عاشورا چهار هزار ملک به ریاست منصور ملک به کربلا آمدند تا حضرت سید الشهداء را یاری کنند ولی چون به آنان این اجازه داده نشد! به آسمان برگشتند که اجازه بگیرند، در طول این مدت امام حسین علیه السلام را شهید کردند! وقتی ملائکه به زمین آمدند، جنازه حسین را قطعه قطعه دیدند! این گروه از ملائکه با غم و اندوه و گریه و پریشانی کنار قبر او می مانند و در عوض، زائرین حسین علیه السلام را دعا می کنند و هنگام رفت و آمد، استقبال و بدرقه می نمایند و در ایام بیماری عیادت نموده و هنگام مرگ بر پیکرشان نماز خوانند و مغفرت آنان را از خدا طلب کنند... [14]

آری زیارت عارفانه امام حسین علیه السلام آن چنان مورد توجه خدا و پیامبر و ملائکه قرار می گیرد که نسبت به زایران آن حضرت احساس وظیفه می کنند و با لطف و محبت خویش آنان را نوازش می نمایند.

دعای امام صادق علیه السلام برای زواران حسین علیه السلام

روزی شخصی خدمت امام صادق علیه السلام رسید و مشاهده کرد که امام در مصلای خویش مشغول نماز هستند. آن مرد نشست تا نماز حضرت تمام شد. دید حضرت پس از نماز با پروردگار خود مناجات می کند و می فرماید:

ای خدایی! که ما را به کرامت، مخصوص گردانیده ای. ای خداوندی که شفاعت و علوم رسالت را به ما داده ای و ما را وارث پیغمبران گردانیدی و امتهای گذشته را به ما ختم کردی. ای خداوندی که علم گذشته و آینده را به ما عطا فرمودی و دلهای مردم را به سوی ما مایل گرداندی! اغفر لی و لاخوانی و زوار قبر ابی الحسین بن علی صلوات الله علیهما. بیامرز مرا و برادران مرا و زیارت کنندگان قبر ابی عبد الله الحسین علیه السلام را. آنان که خرج کرده اند مالهای خود را و بیرون آورده اند از شهرها بدنهای خود را برای رغبت در نیکی به ما. آنها به امید ثوابهای تو هستند و برای شاد گرداندن پیغمبر تو و اطاعت امر ما آمده اند. خداوندا! اینان خشم دشمنان ما را به خود خریدند، برای خشنودی تو. پس مشکلات و مکافات ایشان را به خشنودی مبدل ساز و حفظ کن آنها را در شب و روز و خلیفه و نگهبان اهل و اولاد و مالشان باش که آنها را در وطن خود گذاشته و به زیارت آمده اند.

خداوندا! به اینان زیاده تر از آن بده که از تو می خواهند و به تو امید دارند.

پروردگارا! دشمنان ما بر آنان سخت گرفتند و عیب دانستند این کار را ولی این حرفها مانع نشد که آنها به زیارت بیایند و بیرون آمدند از خانه هایشان به سوی ما از روی مخالفت با دشمنان ما فارحم تلک الوجوه التی غیرتها الشمس و ارحم تلک الخدود التی تقلب علی قبر ابی عبد الله علیه السلام. پس رحم کن به این صورت ها که آفتاب رنگ چهره هایشان را تغییر داده است و رحم کن بر گونه های ایشان که آنها زواران قبر حسین علیه السلام هستند و رحم کن آن دیده هایی را که از روی مهربانی و ترحم بر ما گریان شده است. رحم کن آن دل هایی را که به یاد مصیبت ما به جزع افتاده و سوخته است. رحم کن بر آن ناله ها و فغان هایی که به خاطر مصیبت ما بلند است.

خداوندا! آن جانها و بدنها را به تو می سپارم تا سیراب گردانی آنها را از حوض کوثر در آن روز که همه تشنه هستند.

چون حضرت از سجده فارغ شدند آن شخص عرض کرد: یابن رسول الله آن دعایی که من از شما شنیدم اگر در حق کسی بود که خدا را نمی شناخت، گمان می کنم که آتش جهنم هرگز به او نمی رسید. و الله که من آرزو کردم ای کاش حج نکرده بودم و به زیارت ابا عبد الله الحسین می رفتم... 

چگونه زیارت کنیم؟

سزاوار است قبل از تشرف به حرم اما حسین علیه السلام نخست در راه خدا انفاق و بخشش به عمل آید، در صورت امکان با آب فرات غسل کند و چنانچه دسترسی به آن آب نداشته باشد از آب دیگر برای غسل استفاده نماید. با بدن و لباس طاهر و با وضو مشرف گردد. با وقار و آرامش گام بردارد و با حالتی متواضعانه و عارفانه پیش رود. از درب شرقی وارد حرم گردد و توام با حزن و اندوه و گرسنگی و تشنگی زیارت کند. در دعا و زیارت اهتمام ورزد. قاتلان آن امام مظلوم و شهید را نفرین کند...

امام صادق علیه السلام در این باره می فرمایند:

اذا زرت ابا عبد الله علیه السلام فزره و انت حزین مکروب شعث مغبر جائع عطشان. فان الحسین علیه السلام قتل حزینا مکروبا شعثا مغبرا جائعا عطشانا و اساله الحوائج و انصرف عنه و لا تتخذوه وطنا. [15]

چون قصد زیارت امام حسین علیه السلام نمایی سعی کن با حال محزون و گرفته و با رقت قلب و گرسنه و تشنه مشرف گردی و با این وضع به یاد حسین علیه السلام باشی که با این ویژگی به شهادت رسید و پس از انجام زیارت و در خواست حاجت به کار و کسب بر گردی و همیشه در حرم ننشینی.

در اینجا بی مناسبت نیست که یادی از جابر بن عبد الله انصاری بنماییم که وی در نخستین اربعین حسینی به همراه عطیه بن سعد بن جناده عوفی به زیارت سالار شهیدان آمد و در آب فرات لباسهایش را شست و غسل زیارت به عمل آورد و همانطور که بیان شد، به همان گونه به حرم حسینی آمد و ناله هایی سر داد. وقتی دستش به قبر امام حسین علیه السلام رسید، از شدت گریه و اندوه بی هوش شد و غلامش عطیه به صورتش آب پاشید و به هوش آمد و سه بار فریاد زد:

یا حسین، یاحسین، یا حسین

سپس با کمال خضوع به خواندن زیارت پرداخت...

ایام زیارتی امام حسین علیه السلام

زیارت امام حسین علیه السلام طبق فرمایش امامان معصوم به ویژه امام صادق علیه السلام در هر زمانی و مکانی مطلوب است، ولی د رطول سال برخی ایام مناسبت بیشتری داشته و ثواب و پاداش مضاعف دارد.

در حدیثی آمده است که ثواب زیارت امام حسین علیه السلام در روزهای معمولی برابر بیست مرتبه حج و عمره ی مقبول است و در روز عید قربان و عید فطر یکصد حج و عمره باضافه صد جهاد به همراه پیامبر و امام معصوم محسوب می شود ولی در روز عرفه این ثواب به یک میلیون حج و عمره می رسد که حج های آن با معیت قائم آل محمد و عمره هایش در کنار پر افتخار حضرت پیامبر خدا است! علاوه بر این پاداش آزادی هزار برده و احسان هزار بار در راه خدا به وی داده می شود! [16]

ایام دیگری همچون شب های جمعه، شب عید فطر و عید قربان، و شب و روز عاشورا، اول و نیمه ماه رجب و شعبان، سوم شعبان، ماه رمضان به ویژه شب اول و نیمه و آخر ماه رمضان، مخصوصا شب 23 لیله قدر، روز 20 ماه صفر، اربعین شهادت حسینی، بیش از سایر ایام و اوقات سفارش شده است.

اینک به حدیثی از امام باقر علیه السلام تبرک می جوییم:

حضرت امام باقر علیه السلام می فرمایند:

هر کس روز عاشورا در کربلا باشد و حسین علیه السلام را با حزن و اندوه زیارت کند، خداوند پاداش دو میلیون حج و عمره و جهاد مرحمت فرماید!

راوی حدیث پرسید: چنانچه در شرائطی مقدور نباشد مثلا در شهرهای دور دستی به سر برد و نتواند به زیارت آن حضرت در کربلا بیاید تکلیف او چیست؟

حضرت فرمودند: در این صورت به صحرا رود و یا در پشت بام روبروی کربلا بایستد و زیارت عاشورا بخواند و قاتلان حسین را لعن نماید. سپس دو رکعت نماز زیارتی بخواند و این اعمال را پیش از ظهر انجام دهد، آنگاه برای سرور شهیدان ندبه کند و گریه نماید و خانواده ی خودش را به این کار وا دارد و صدای روضه و ندبه بلند شود و همدیگر را در مصیبت آن حضرت تسلیت گویند، با این شرایط من ضمانت می کنم که تمام آن ثوابها را به او مرحمت نمایند! [17]

زیارت حسین علیه السلام یا امان از آتش

سلیمان اعمش از ساکنین کوفه تعریف می کند که شبی در خانه یکی از همسایگان بودم، بحث زیاتی امام حسین علیه السلام پیش آمد، همسایه من گفت: این کار بدعت است و هر بدعتی گمراهی است که نتیجه آن آتش است، بنابراین زیارت امام حسین علیه السلام نه تنها پاداش ندارد بلکه (نعوذ بالله) کیفر هم دارد!

سلیمان می گوید: با شنیدن این جمله آتش کینه او در دلم شعله ور گشت، و من بی درنگ خانه او را ترک کردم و با خود گفتم: صبح به خانه او دوباره مراجعه نموده و فضائل زیارت آن حضرت را بازگو می کنم چنانچه عناد کرد او را به کیفر می رسانم.

صبح با این نیت به خانه او مراجعه نمودم ولی با کمال تعجب همسرش گفت: او شبانه عازم زیارت ابا عبد الله الحسین علیه السلام شد! من به دنبال او به سرعت به کربلا آمدم، همسایه ام را دیدم که در حال سجده به شدت گریه می کند و طلب آمرزش می نماید! منتظر او بودم تا اینکه سر از سجده برداشت و با من به گفتگو پرداخت و گفت: دیشب در عالم خواب کاروانی را دیدم که در راس آن رسول خدا عازم زیارت امام حسین علیه السلام بودند و امیر المومنین علی و امام حسن مجتبی و خدیجه و فاطمه سلام الله علیهم به همراه او بودند. 

از ناقه ی فاطمه سلام الله علیها، نامه هایی مبنی بر آزادی از آتش برای علاقه مندان تقدیم می گشت، من هم جلو رفتم تا یکی از آنها را بگیرم ولی به من ندادند و گفتند: این امان نامه ها مخصوص کسانی است که سید الشهداء را در شب جمعه زیارت نمایند و تو زیارت وی را بدعت می دانی! و هرگز به این آرزو نخواهی رسید تا حسین را زیارت کنی ...

از خواب بیدار گشته و بلافاصله تدارک سفر دیده و عازم کربلا شدم!

ای سلیمان اعمش این را بدان که دیگر از کنار قبر حسین علیه السلام دور نخواهم رفت، تا جان به جان آفرین تسلیم کنم. [18]

پی نوشت ها:

[1] مجمع البحرین، ج5، ص461.

[2] بحار الانوار،ج100، ص116.

[3]وسائل الشیعه، ج10، ص321.

[4] بحار الانوار، ج10، ص4.

[5] بحار الانوار، ج44، ص261.

[6] علل الشرائع، ص46.

[7] بحار الانوار، ج100، ص116.

[8] وسائل، ج10، ص319.

[9] جلاء العیون، ج2، ص47.

[10] بحار الانوار، ج100، ص257.

[11] کامل الریارت، ص165.

[12] فرائد السمطین، ج2، ص173.

[13] وسائل الشیعه، ج10، ص318.

[14] بحار الانوار، ج45، ص220.

[15] بحار الانوار، ج101، ص140.

[16] وسائل، ج10، ص359.

[17] بحار الانوار، ج101، ص290.

[18] جلاء العیون، ج2، ص336.

منبع:http://www.hejab-shia.com/arbaain2.htm